سه ماهی که درکابل بودم ومدیر مسوولی مجله عدالت  ( ارگان نشراتی   وزارت عدلیه ) را به عهده داشتم ، از روزهای پر خاطره والبته پر کار برایم بود . دراین میان ، اما ، مشکلاتی هم بود که گاهی وقتها توان سوز می شد وبر آدم  ضعیفی چون من مستولی می گردید  ، ولی در جمع دوستان نازنینی بودم که هیچگاه مشکلات را احساس نمی کردم ، از آن جمله اهل دل حسرت عزیز بود . حسرت هم اکنون د رکابل است وبا امید هایی که برای خود رقم زده است  می سوزد ومی سازد .. او در نظری که در آخرین پست وبلاگم ارایه داده ،  برای من توصیه کرده ونوشته  است  : « سلام لالی!  زیبا بود هرازگاهی که چیزی به کله ات امد ازدوستان دریغ نکو دراینجه بریز وازفلسفه ملسفه چیزی بگو ،  گمش کو سیاست ره زیاد . ارام وخوش باشی . »

   مدتی است که چند کا ریکاتور از پیامبر اسلام که اولین شان توسط یک کارتونیست دانمارکی کشیده شد  ،  جهان را از یک سو در بهت وحیرت فروبرد واز سوی دیگر موجبات نا آرامی های بسیاری را فراهم کرد واز دیگر سو نا خود آگاه پای یکی از ارزشهای بشری وجهانی را  به میان کشید وآن مقوله آزادی بیان بود ؛ حیرت از آن جهت که بسیاری اصلا فکر نمی کردند  که بیماری انسان معاصر به جایی برسد که به راحتی به خود اجازه دهد که به تاریخ ، فرهنگ ، تمدن ومقدس ترین اعتقاد یک ونیم میلیاردانسان روی کره زمین توهین کند  .  این حیرت را می توان از  گفته های کسی مثل دکتر سروش هم فهمید می شود که گفت: