بعد از مدت ها به وبلاگم سر زدم  ، دیدم که یکی از دوستان هیچ چیزی ننوشته وتنها نامش را نوشته ورفته !

خوب ! این هم نوعی اعتراض است وهم نوعی وادار کردن به نوشتن چیزهایی که نمی دانم به درد چه کسی خواهد خورد . دفتر یاد داشت هایم را باز کردم ، چون در ان گاهی چیزهایی می نویسم  برای کپی در وبلاگ که معمولا بعد از نوشتن ، منصرف  می شوم . اتفاقا به مطلبی برخوردم که یک وقتی وعده اش را به دوستی داده بودم ؛ حقیقت ودروغ درهنر .