یکی دو سالی است که اصطلاح « هلال شیعی» درمیان تحلیل گران سیاسی ومطبوعات جهان عرب وجهان غرب به وفوریافت می شود،  اصطلاحی که اینک بعد از فروکش کردن گمانه زنی  های سیاست مداران وروزنامه نگاران درمورد القاعده وطالبان وتروریسم، در بازار داغ رسانه ها ی  جمعی یا به قول 

 « ادواردسعید»  در« جهان   وانموده » ،  جایگاهی نسبتا وسیعی برای خود کسب کرده است! این واژه عمری چندانی ندارد وبه لحاظ تاریخی بیش از چند سال را در برنمی گیرد، بلکه یک مخلوق تعریف نشده ای است که از پریماکف گرفته تا شاه اردن ، از مفتیان عربستان گرفته تا رسانه های غربی، از سنی های متعصب گرفته تا طیف ساده لوحی از شیعیان، را درگیر خود کرده است؛ به گونه ای که همه  در باره آن یا هشدار داده اند، یاعلیه ان اعلام جهاد کرده اند، یا با آن احساس شادمانی کرده اند ودر باره آن سخن گفته اند. دراین جا بدنیست نگاهی مختصر به سه اصطلاح « هلال شیعی» ، « خاورمیانه سبز» و« خلق بربرها» بیفکنیم.

مساله مد وفرم لباس زنان آن گونه که اخیرا مورد مناقشه قرار گرفته است چندان  دارای اهمیت نیست؛ چه مانند کسانی به مسا له نگاه کنیم که زنان را در جامه ها به گونه ای زندانی می کنند که جز دوچشم شان نمایان نیست وچه به مانند کسانی که با یک سری تاویلات قرآن را به استنطاق گرفته اند وکوشش می کنند تا ثابت کنند که برای زن هیچ فرم مشخصی  از لباس واجب نشده است. ولی ازانجا که این مسا له در این اواخر به صورت یک مسا له عام در آمده است، همین عمومیت آن را قابل بحث ساخته است. آنچه موجب پیدایش چنین مباحثی شده است دوچیز بوده است: